Rüzgâr uğulduyor, yine kapıyı çalıyor hazan
Bir eylül akşamında tüm renklerini kaybetti orman
Kuru yaprakların cenaze senfonisinin teması hüzün
Ağıt yaktı doğa, izle düşen gözyaşlarını buluttan
Rüzgâr esiyor, bir yaprağın ilk ve son dansı bu
Kavalyesi ölüm, yeniden yeşermek tek umudu
Oynuyor hayat sahnesinde son perdesi güzün
Ekimde can verdi, kasımda gömüldü ruhu
Gök gürlüyor, yankılanıyor yarım kalmış bir öykünün sesi
Dinle on yedinci yaprağın ölüm temalı resitalini
Kurumuş kalbinden belli kaynağı üzüntüsünün
Bu, hazana kurban verdiği yoldaşlarının matemi
Gök ağlıyor, değiştirmenin bir yolu yok kara yazgıyı
Şimşekler parlıyor ama yok edemiyor karanlığı
Dünden daha kuru, daha renksiz, daha karanlık bugün
Burası baharın yeşil yapraklarının kuru mezarlığı
Onlar için yazıldı şiirin on yedinci mısrası
Bir Öykünün Satırları 