Geçmiş Krallığı

Asırlardır sapasağlam duruyor geçmiş krallığı 
Yaşanmışlıkların korkusu, tecrübelerin acısı
Dün kara bir buluttu, hep buradaydı
Yürümek istediğin her seferde çelme takardı

Kafanın içindeki o ses hiçbir zaman susmadı
Her defasında zehir akıtıyor pis ağzı
Fayda etmiyor tıkasan da kulaklarını
Zamanla çığlıklara dönüşüyor uğursuz fısıltıları

Pek çok gece parçalamak istedin kafanı
Çoğu gece başın yastıkla hiç buluşmadı
Uykuyu saatlerce bekledin gözlerin kapalı
Sabah gözlerini açtığında da göremedin ışığı

Hiç silemesen de oradaki acınası yansımayı
Bir yumrukla tuzla buz ettin aynayı
İçinde nerede görsen tanıdığın bir yabancı
Hiç unutamadın onun gözlerindeki son bakışı

Kara bulutlar gibi çöktü üstüne dünün hatırası
Hep aynı hevesle, umutla bekledin yarını
Farklı olmalıydı, farklı olmak zorundaydı
Her gün gördün ki her yarın dünün aynısı

Kalemi her eline aldığında arasan da farklıyı
Yazdığın özne, yüklem ve cümle hep aynı
Omuzlarında geçmişin fotokopilerinin ağırlığı 
Yüreğinde değişmez kara yazgının sanrısı

Taşımak istemiyorsun artık geçmişin ağırlığını
Yediği müebbetten kurtarıyorsun omuzlarını
Çıplak ellerinle kır şimdi geçmişin anahtarını
Biliyorsun ki asla açmayacak geleceğin kapısını

Kara bulutlar dağıldığında selamladın ışığı
Tuzla buz oluyor ihtişamlı geçmiş krallığı
Terk ettiğinde üzerinde çürüdüğün tahtını
Gururla takıyorsun ellerinle yaptığın tacını