Savaş

Geceleri bir gözüm açık uyuyorum
Silahım yastığın altında hep hazırda
Çivili bir yatağın üstünde yatıyorum
Diğerleri buraya avcunu bile koyamaz
Ben tüm bedenimi üzerine seriyorum
Alıştığımı düşünebilirsin ama hayır
Tüm bedenim açık yaralarla dolu
Sadece kalın bir zırhla saklıyorum hepsini

Öfke beni iki ayağımın üstünde tutmuyor
Dizlerimin üzerinde yere çöküyorum
Ruhumu özgür kılmak için yalvarıyorum
Tanrım orada mısın bilmiyorum
Beni duyuyorsan bir işaret yolla lütfen
Hiç kimse buna yaşamak diyemez
Artık hayatta bile kalamıyorum 
Bu ateşler içinde yanmak ama ölememek

Bir savaş alanının ortasında olduğumu sandım
Herkesi düşman belleyerek yaşadım
Zırhını da kalkanını da silahını da sikeyim
Hayatım boyunca sadece kendimle savaştım
Asla kazanamayacağım tek savaşta
Kendimi parçalayıp durdum her seferinde
Pes etmek bazen en büyük zaferdir
Elimdeki beyaz bayrak rüzgârla dans ediyor
Pes ediyorum, teslim oluyorum
Belki de kendimi özgür kılmanın tek yolu budur