Ağıt

Çırılçıplak dallarıma essin rüzgâr
Beni yerin yedi kat dibine gömsün kar
Tüm benliğimi ele geçirsin beyaz kıyamet
Bırak topraklarıma uğrasın hezimet
Kasımın 13’ünde doğan bir göçebe
Onun için düzenlendi işte bu cenaze

Ölüm döşeğinde yatan tüm yalnız ruhlar
Onlar için ellerimle kazdım koca bir mezar
Essin güz rüzgârı, yıkıp geçsin hazan
Bu kıyametten olmayacak geriye kalan
Bulutlar toplandı, gök ağlamaya başladı
Tüm dünya dinleyecek doğanın ağıdını

Kurumak için yeşerdi tüm yapraklar
Ölmek için doğdu bütün insanlar 
Kasım merhamet etmeyecek hiçbir yaprağa
Ölüm teğet geçmeyecek hiçbir insana
Bir yaprak kurudu, koca bir orman öldü
Renkler soldu, yaşam dallardan döküldü

Bu on yedinci yaprağın yaşamla son dansı
Bir kasım gününde nihayet sona eriyor sanrısı
Yağmur damlaları okşuyor narin bedenini
Gri göğe bakarken görebilirsin gülümseyişini
Bitsin artık ruhumu ele geçiren bu esaret
Şimdi topraklarımda yeşersin hürriyet