Perili Ev

Ay ışığının bile parlamadığı bir gecede
Ruhsuz bir odanın en karanlık köşesinde
Matem nehri usulca akıyor yüzümde
Ne yazık ki gerçeği çok iyi biliyorum
Bir daha asla göremeyeceğim yüzünü
Ölene kadar taşıyacağım bunun hüznünü

Güzel hatıralarımız en çok gecenin köründe
Musallat olup ruhumu lanetliyor bu vakitte
Zamanın sonuna kadar tutsağım bu perili eve
Ne yazık ki olacağı çok iyi biliyorum
Ağlayarak baktığım tüm bu aynalarda
Gülümsemeni göreceğim yansımamda

Doğanın tüm renklerini kaybettiği mevsimde
Varlığınla çiçekler açmıştı ruhsuz bahçemde
Bahar gelmişti yıllar sonra köhne evime
Ne yazık ki yaşananları çok iyi biliyorum
Dilediğimden çok daha kısa sürdü bahar
Geceleri uykularımı kaçırıyor hatıralar

Hiç kimsenin konuşmadığı bu bomboş evde
Yokluğunun ağıdını dinliyorum her gece
Aşkımızın mabedi dönüştü matem yerine
Ne yazık ki sonunu çok iyi biliyorum
Güzel yeşil gözlerinde filizlenen duygular
Bir cenaze evinin bahçesinde kurudular

-B.A.