Feryat

Tanrım orada mısın
Dinliyorsan bir işaret ver
Yalvarıyorum tanrım 
Yürümem için ayaklarımı yarattın
Dizlerimin üstünde sürünüyorum
Yaşamam için var ettin
Bazen tek isteğim yok olmak
Bana bir isim verdiler
Yetmedi iki isim verdiler 
Varlığımı ikiye katladılar sanki
İkiye ayrılıp yok olmayı diliyorum 
Tanrım beni var ettin
Ama ben var olmayı beceremiyorum
Özür dilerim tanrım 
Varlığıma yaraşır şeyler yapamadığım için
Bir kalemimle kâğıt var elimde
Yazıyorum
Gözyaşlarımla suluyorum kâğıdı
Okuyor musun
Filizlenmiyorum, sadece çürüyorum 
Güzel şeyler söylemek için doğdum
Sadece acıyla haykırıyorum
Tanrım duyuyor musun
Geberiyorum
Gökteki görkemli sarayında mısın
Görüyor musun beni
Beton yığınları arasında mahvoluyorum
Evim başıma yakıldı tanrım
Enkazın altında can çekişiyorum
Ninnilerle büyüdüm
Kafamın içinde hiç susmayan
Çığlıklarla yaşlanıyorum
Bir rüyadan uyandım
Bir kâbusa gözlerimi açtım
Güvenli sığınağımdan düştüm
Dünyanın acımasız kollarının arasına
Elleri beni şefkatle hiç okşamadı
Her fırsatta yüzüme indirdi tokadını
Alışamıyorum tanrım
Her seferinde acıtmaya devam ediyor
Bir ateş gibi yakıyor içimi
Her gecenin bir sabahı vardır derler
Bazı geceler buna inanmak imkânsız
Gece sadece yeryüzüne çökmez
En karanlığı insanın ruhuna çöker
Böyle çok gecem oldu tanrım 
Görkemli sarayından izliyor musun
Yarattığın bu müthiş felaketi
Lütfen bir işaret gönder
Oradaysan bilmeme izin ver
Yoksa sadece haykırıyor muyum
Sonsuz bir boşluğa doğru