Bir Asrın Çeyreği

24'üncü yaşıma

İçindeki alev sönmüştü 
Küllerinden doğmayı beklerken 
Büyük bir yangın çıktı ruhunun en derininden 
Kurşunlar kaleme dönüştü 
Sayfaları vurmaya başladı 
Kâğıtta bıraktıkları her iz 
Senin imzanı taşıyordu 

Kelimeler en büyük sırdaşın 
Hayali karakterler en yakın arkadaşların 
Elindeki kalem sahip olduğun tek şey 
Onu bir silah gibi kullanmayı öğreneceksin 
Kalemin ucundaki kurşun 
Bir silahın namlusundan çıkandan 
Çok daha keskin olacak her zaman 

Gerçeklikten kaçacak, dünyadan saklanacaksın 
Hayallere koşacak, ütopyalara sığınacaksın 
Orada çok uzun seneler geçirecek 
Tüm bunların gerçekliğin olmasını dileyeceksin 
Ama büyüyeceksin 
Öğreneceksin 
Tek gerçekliğe, ait olduğun dünyaya döneceksin 
Ütopyalar her daim içinde olacak 
Ama onların evin olmadığını anlayacaksın 

Kaybolmuş hissediyorsun 
Herkese ve her şeye yabancısın 
En çok da kendine 
Ne dört duvarın arasına 
Ne de onun ötesindeki dünyaya sığdın 
Yıllarca göçebe hayatı süreceksin 
Yolları, dağları, şehirleri aşacaksın 
Her yerde aradığın o evi 
Bir aynadaki yansımada göreceksin 
Dört duvarın ve ötesinin dışında 
Göğüs kafesinin içinde 

Kalbinin çorak topraklarına karşın 
Sevgiyi başka bahçelere ekmeye çalıştın 
Onu hep başka bahçelerde aradın 
Çiçekleri çok sevmene rağmen 
Kendi bahçene bir tanesini bile ekmedin 
Yaşam bir taşın içinden bile yeşerir 
Sen daima onun üzerine bastın 
Ayaklarını kalbinin üzerinden çek 
Senin bahçen başkasınınkinden daha çirkin değil 
Çiçeklerini kendine sakla 
Onları kalbinin çorak topraklarında yeşert 

Aynı kitabı defalarca kez baştan yazdın 
Farklı karakterlerle aynı kurguları kaleme aldın 
İlk satırlar hep güzel başladı 
Son satırlarda her şey bir trajediye dönüştü 
Yeri gelir insanları kitap gibi okursun 
Ama onları bir kitap gibi yazamazsın 
Öğreneceksin, kabulleneceksin 
Herkes karakterin ya da ilham perin olmak zorunda değil 
Öykünün başkahramanı sensin 
Korkarım ki tek kahramanı da sensin 

Şimdi dört duvarın ardındasın 
Korktuğun gibi tek başınasın 
Ama artık yalnız hissetmekten çok uzaksın 
Omzundaki eli hissediyor musun? 
Yanında duran çocuğu tanıyor musun? 
Hatıralarından çok farklı ama onu tanıyorsun 
Ağlamıyor, kaçmıyor, kurban rolünü reddediyor 
Ona gülümsediğinde o da sana gülümsüyor 
Tek bir kelime bile etmiyorsunuz 
Sessizlik kelimelerden daha fazlasını barındırıyor 
Öykünün bütün satırlarını ikiniz de biliyorsunuz