Çıkmazın Sonundaki Mezarlık

Bu şiir bir roman kahramanının ağzından yazılmıştır.

Sararmış yapraklar gibi dökülüyor ruhumun parçaları
Nehir gibi parlıyor yanaklarımdaki gözyaşları
Sonbahar aralarken zehirli kapılarını
Ruhum ölüp kalıyor kışın karlar arasında

Çınlıyor kulaklarımda çocukluğumun çığlıkları
Uçuruma itiyor beni annemin kolları
Ben hiçliğin yalnız kızı
Bedenim karışıyor varoluşun karanlığına

Anlatılıyor akşamları kurtla kuzunun masalı
İnletiyor her yeri bir kurdun uluması
Yankılanıyor küçük kuzunun feryatları
Ölümün pençeleri saplanırken boynuna

Saatler gösterirken gece yarısını
Dövüyor kaldırımları güz yağmurları
Üzerime düşerken ölümün damlaları
Ruhumu gömüyorum hazan çıkmazında

-B.A.