Miras

Dağların Ezgisi

Dağın ardından yükselen güneşi selamlıyorum 
En doğudayım, güneşe en yakın noktadayım 
Tüm ülke uyumaya devam ediyor
Ben ise yeni bir günü selamlıyorum
Gün ışığı tenimi şefkatle okşuyor
Bugün yepyeni bir şans hediye ediyor hayat
Her şeyin iyi olacağını fısıldıyor rüzgâr

Ülkenin en yüksek noktalarından birindeyim
Binlerce metre tepedeyken daha yakınım 
Özgürlüğün sembolü masmavi gökyüzüne
Yaşam kaynağı biricik yıldızımız güneşe
Çocukluğumdan beri bana çok şey anlatan bulutlara
Ve gece olduğunda yıldızlar burada çok daha belirgin
Bana sonsuzluğun şarkısını söylüyorlar

Her tepede farklı hikâyeler kaleme alınıyor
Her dudak bir başka efsaneyi anlatıyor gaz lambası ışığında
İnsanlar göç etse de ruhları bu topraklarda kalıyor
Ya başka bir şehre ya da bu dünyadan çok uzak bir galaksiye
Bazısı da gözleriyle hiç görmese de yüreğinde taşıyor
Bu engin ormanlarla sarp dağların öyküsünü

Ovanın Öyküsü

Taşın bile filizleneceği kadar verimli topraklardayım
Sonsuzluğa uzanan bir ovanın ortasındayım
Sağ tarafta ufuktaki bir kalenin hüzünlü harabesi
Soldaysa yol boyunca uzanır elektrik telleri
Güneş hiçbir yerde olmadığı kadar yakıcı
Bir memleketin sıcaklığı okşuyor dallarımı
İki büyük nehir besliyor köklerimi

Derme çatma tek katlı köy evlerinde kurulur 
Tüm aile üyelerinin bir arada olduğu yemek masaları
Henüz büyümekle lanetlenmemiştir çocuklar
Ölümün ve göçün elleri dokunmamıştır kimseye
Böceklerin sesiyle kararır gökyüzü sahnesi
Kuşların cıvıltılarıyla açılır yeni günün perdesi
Renklerin daha canlı olduğu günlerdi hepsi

Bir köy ağasının toprakları kadar uçsuz bucaksız
Sahip olduğu servet kadar zengindir
Bu coğrafyada yaşayanların yürekleri
Şiirler söylerler bir köy kahvesinde 
Romanları basılır cilt cilt ülkenin her yerinde
Çukurova’nın öyküsü anlatılıyor yediden yetmişe
Düz ovaları geçip sıradağları aşıyor sesi
Güneyden kuzeye uzanıyor bu toprakların efsanesi

1. Fotoğraf: Ani Örenyeri, Kars

2. Fotoğraf: Anavarza Kalesi, Adana