Serbest Nazım – Bir Öykünün Satırları

Karlı Tepedeki Harabe

Bana evin değilmişim gibi burun kıvırıyorsun
Ben İstanbul’um

Sabah günü başlatan alarm, gün boyunca kişinin kafasının içinde çalmaya devam eder ve zamanın varlığını durmadan hatırlatır.

İki yaka.

Aşkın edebiyatı.

Geçtikten sonra hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağı o eşiğin öyküsü.

Hatıraların hayaletiyle lanetlenen bir evin açık penceresinden içeri doğru bir rüzgâr eser.

26’ncı yaşıma.

Doğunun sarp dağlarının güneyin sonsuz ovalarına yaptığı çağrının sesi. İki şehrin mirası.

Üzerinde asırların anısı olan caddenin hiç yaşanmamış hayali anıları.

Farklı bir yere varmak isteyen daha önce hiç yürünmemiş bir yoldan yürümek zorundadır, bu yüzden önce o yolu inşa etmelidir.