Alarm

Gözlerimi alarmın sesiyle açtım
Bugün sözde yeni bir gün
Öyle sıkıyor çokbilmiş yaşam koçları
Sanki aynısı olmayacakmış gibi dünün
Bir parçası olmak istemiyorum 
Bu lanet kısır döngünün

Gözlerimi alarmın sesiyle açtım
Yine bana bakıyor aynı tavan
Hep bu kadar ruhsuz muydu
Göğsümdeki his bugün de yavan
Kendime farklı olacağını söylüyorum 
Bu benim en sevdiğim yalan

Gözlerimi alarmın sesiyle açtım
Bugün de uyanmamı beklememiş hayat
Otoyoldan geçen arabaları duyuyorum
Bana sormadan ilerliyor saat
Ona küsüp sırtımı dönüyorum
Bu eski numara artık çok bayat

Gözlerimi alarmın sesiyle açtım
Hafızamda çok taze gördüğüm rüya
Bir yolu yok zihnimi susturmanın
Unutmamak için not alacaktım güya
Yataktan bile kalkmadan toz oldu
Gerçekliğe hiç dayanamıyor bu hülya

Gözlerimi alarmın sesiyle açtım
Hiç istemesem de terk ettim yatağı
Zihnim kadar yorgun bedenim
Banyoya doğru sürüyorum ayaklarımı
Beni bekleyen manzarayı iyi biliyorum
Pas geçiyorum bugün de aynayı

Gözlerimi alarmın sesiyle açtım
Gittikçe artıyor servise yetişme telaşı
Koşturarak dolaşıyorum evin içinde
Vücudum bulamayacak aradığı barışı
Rüzgâr gibi geçiyorum sokağımdan
Bugün de kazanmalıyım bu savaşı

Gözlerimi alarmın sesiyle açtım
Serviste bulduğum ilk koltuğa atlıyorum
Yaşım tüm personelden daha genç 
Aralarındaki en yaşlısı benim ruhum
Zamanı geriye sarmanın bir yolu var mı
Giderek azalıp yok oluyor umudum

Gözlerimi alarmın sesiyle açtım
Gün ışığını kesiyor bu gökdelen mezarlığı
Yalnız kalabileceğim bir köşe arıyorum 
Uzaktan izliyorum telaşlı adımları
Aynı tip kıyafetlerin içinde aynı suratlar
Gerçekten istiyor muyum bu hayatı

Gözlerimi alarmın sesiyle açtım
İstanbul manzaralı ofisten izliyorum dünyayı
Göğün maviliği ve betonların griliği
Hayallerle gerçeklerin tam ortası
İki farklı olasılık olarak uzanıyor önümde
Hiç bu kadar yakından görmemiştim arafı

Gözlerimi alarmın sesiyle açtım
Susmak bilmiyor ofisteki telefonum
Telaşlı sesler yükseliyor ahizeden
Nasılsınızlara iyiyim yalanını sıkıyorum
Bu kısır döngü çığ gibi büyüyor
Sesimin çıktığından çok daha yorgunum

Gözlerimi alarmın sesiyle açtım
Kurtlar sofrasından kalktığımdan beri
Öğle yemeğindeki masa zamanla küçüldü
Zehirlenme korkusu olmadan yiyorum yemeği
Her kaşıkta aldığım tat gittikçe arttı
Yalnızlık yanlış yerde olmaktan daha lezzetli

Gözlerimi alarmın sesiyle açtım
Uçsuz kalabalıkların bucaksız yalnızları
Bulutlu bakışlarında güneşin esamesi yok
Kıyıya vuran denizin hırçın dalgaları
Derinlerinde hayat telaşı fokurduyor
Mutsuz yalnızların umutsuz kalabalıkları

Gözlerimi alarmın sesiyle açtım
Sanki geriye ilerliyor akreple yelkovan
İğnesini sokup zehirledi beni
Öğleden sonra geçmiyor zaman
Basık havanın içinde daralıyor ruhum
Hep bu kadar alçak mıydı tavan

Gözlerimi alarmın sesiyle açtım
Öyle ya da böyle yine vurdu saat altıyı
Okulun son zilini duymuş gibi sevinçliyim
Bir gün daha döktü takvim yaprağı
Yaz mevsimi gibi geçiyor işte ömür
Şimdiden düşünmek lazım sonbaharı

Gözlerimi alarmın sesiyle açtım
Kulağımdan yükselen müzik yine tempolu
Takım elbiselerin arasından yürüyorum
Etraf kafamın içinden bile dolu
Şarkının sesiyle baskılıyorum hepsini
Ancak sanat iyileştirir yorgun ruhumu

Gözlerimi alarmın sesiyle açtım
Ah bir atlatabilsek şu lanet trafiği
Bu kalabalıkta nasıl yalnız olabiliyor insan
Hiç durmadan dönüyor araç tekerleri
Binlercesi ilerliyor kendi şeridinde 
Yine de bulamıyor yoluna eşlik edeni

Gözlerimi alarmın sesiyle açtım
Dalgalı denizde mücadelenin ardından
Güvenli limanıma demir attım
Daha iyisi yok yalnız olmaktan
Kelimelerin büyülü evrenine dalıyorum
Biraz uzaklaşmalıyım bu dünyadan

Gözlerimi alarmın sesiyle açtım
Bir öykünün satırları dökülüyor kalemimden
Çiçekler tomurcuklanıyor sayfalarımda
Kimine göre yeşil yaprak, kimi için sivri diken
Herkes istediği gibi görme hakkına sahip
Ayrıştırdım öyküyü yapıştırılan etiketlerden

Gözlerimi alarmın sesiyle açtım
Döngüsünü tamamlamak üzere saat
Kendimleyken hiç olmadığı kadar hızlı
Sanırım sırtında taşıyor görkemli bir kanat
Dünyaya geri dönüş çağrısını dinliyorum
Yarın devam etmem için veriyor vaat

Gözlerimi alarmın sesiyle açtım
Karanlık odada uzanıyorum yatağıma
İstanbul bir şey kaybetmemiş telaşından
İçimden sövüyorum geçen arabalara 
Korkarım onlardan daha süratli hayat
Peşinden koşmalıyım bir ömür boyunca

Gözlerimi alarmın sesiyle açtım
Yatakta dönüp duruyorum çaresizce
Bir sevgilim var şu an beni aldatan
Uyku hayal dünyamdan dönmedi yine
Ona kızsam da suçlayamıyorum
Şansım olsa geri gelmezdim ben de

Gözlerimi alarmın sesiyle açtım
Cilveyle çağırıyor beni düşler dünyası
Ona ne zaman karşı koyabildim
Güzergâhım yapıyorum bulutları
Bu sefer farklı olacağını söylüyorum 
Gözlerimi kapattığımda görüyorum aydınlığı