Ekim yine tüm acımasızlığıyla geldi
Matem nehrinin kenarındaki
Devasa kayaya oturmuş düşünüyorum
Ne zaman bu manzaranın bir parçası oldum
Yapraklar kuruyup döküldü
Ağaçlar çıplak ve yalnız kaldı
Göğün yüzü hep bulutlu
Gözyaşları hiç durmadan akıyor
Kuşlar ise çoktan terk etti burayı
Bir tek ben kaldım işte
Tüm yazı ait olduğum yerin hayaliyle geçirdim
Güneşin okşayışını hissettim
Mavi göklere şiirler yazdım
Kuşlarla beraber şarkılar söyledim
Çiçekleri taç olarak kafama taktım
Bugünün keyfini çıkarıp
Güzel yarınların hayaliyle yaşadım
Şimdi bu matem nehrinin kenarındaki
Devasa kayaya oturmuş düşünüyorum
Sıcak günler nasıl bu kadar çabuk bitti
Burada sadece sonbahar var
Bir de ben varım
Ne onu benden ayırt etmek mümkün
Ne de beni ondan ayırmanın bir yolu var
